"همیشه می توان تولدی دوباره داشت..به روز شدن شبهای یکشنبه "

یه بنده خدایی کنارم تو ماشین نشست و هنوز اندکی از ورودش نگذشته بود که شروع به حرف زدن و کرد تا زمانی که میخواستم از ماشین پیاده شم یه دم فک زد....نمیدونم به این آدما برخوردید؟؟ واقعا روی  اعصاب آدم رژه میرن ...ای کاش حرفای خوب و مفید میزدند!! از صدتا جمله ای که بیان میکنن نودتاش بی خودی و بدردنخوره ..البته سكوت همواره امر مطلوبى نیست بایستى سخنان را درجه بندی كرد و در موارد لزوم حرف زد. در موارد غیرضرورى هم  از سخن باز ایستاد.

مثلًا اگر سخن گفتن براى هدایت كسى یا احوال‏پرسى از دیگران یا براى ابراز محبت به همسر و فرزند باشه، بسیار خوبه.

سعدى چه زیبا میگه:

         اگر چه پیش خردمند خامشى ادب است            به وقت مصلحت آن به كه در سخن كوشى‏

         دو چیز طیره عقل است: دم فرو بستن            به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشى‏

 

*پرحرفى عادت زشتیه حتى‏الامكان تا ضرورتى پیش نیاید، به سخن گفتن مبادرت نورزیم اما گاهى افراد در زمینه كم‏حرفى و سكوت، زیاده‏روى مى‏كنند. كم‏حرفى و سكوت بیش از اندازه هم انسان را موجودی عبوس و منزوى میکنه همان طورى كه پرحرفى مذموم است سكوت بى‏مورد نیز مذمومه.

گفتنى است كه برخى با عنوان كم‏حرفى و سكوت، از ارتباط با دیگران احتراز مى‏كنند و كم‏كم به انزوا كشیده میشن در حالى‏كه لازمه همكارى و تعاون، برخورد گرم و صمیمى با دیگران است.

*در مقابل اهانت دیگران گاهى باید سكوت كرد و گاهى نیز باید از خود دفاع نمود.

* در محافل و برخوردها آن سكوتى ممدوح است كه برخاسته از تسلط بر نفس و براى پرهیز از اتلاف وقت دیگران و پرحرفى باشد به عبارت دیگر دو سكوت داریم: سكوت از روى قدرت و سكوت از روى عجز و آن سكوتى ممدوح است كه از روى قدرت باشد نه از روى عجز و ناتوانى.

در حدیثى از حضرت على (ع) آمده است: «لا خیر فى الصمت عن الحكم كما انه لاخیر فى القول بالجهل آنجا كه باید سخن درست گفت، در خاموشى خیرى نیست، چنان كه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود» (نهج‏البلاغه، كلمات قصار 173 ).

عادت به کم حرفی

اولا، ارزش و آثار سكوت رو بدونیم و در این باره روایات بسیارى هست مثل (میزان الحكمه، ج 5، ص 435 ):

1. سكوت طولانى را رعایت كن چون شیطان را از تو مى راند و در امر دین یاور و مددكار توست.

2. سكوت درى از درهاى حكمت است سكوت محبت مى آورد و راهنما به هر كار خیر است.

3. انسان ساكت هیبتش زیاد است.

4. اگر سخن گفتن نشانه سخنورى است در سكوت سلامت و ایمنى از لغزش است.

ثانیا، باید با تمرین و تكرار و مراقبه مى توان از پرگویى زبان و آفات آن جلوگیرى كرد. اگر انسان متوجه و بیدار باشد و مراقب اعمال و گفتار خود باشد و كلام خود را سبك و سنگین نماید و عواقب و آثار آن را بسنجد و قبلا درباره آن اندیشه كند و سپس آن را بر زبان آورد





طبقه بندی: فضایل اخلاقی، 
برچسب ها: کلام و سخن،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : دوشنبه 25 مرداد 1389 | توسط : قطره | نظرات()