"همیشه می توان تولدی دوباره داشت..به روز شدن شبهای یکشنبه "

ابتدا باید عذر خواهی کنم بابت تاخیر

آفتاب در هیچ روزى مانند روز عاشورا با تردید و دل لرزان و رنگ پریده، رخ ننموده است

هیچ نقطه‏اى بر روى زمین به اندازه نینوا، اوج زشتى و زیبایى را در كنار یكدیگر به تماشا نگذاشته است در طول تاریخ هیچ حادثه‏اى مانند نهضت حسینى، این همه پیام براى انسان و انسانیت نداشته است: در سرزمین طف «توحید» دوباره زاده و «عشق» تفسیر و معنا شد «قرآن» جانى تازه یافت، پرده از راز «سجده فرشتگان» بر آدم (ع) به كنار رفت و در یك كلام خداوند با همه جلال و جمالش تجلّى نمود.

از نهر علقمه و در كنار لب‏هاى خشكیده عباس (ع)، آب معرفت، غیرت، آزادگى و از خود گذشتگى تا ابد بر زمین تشنه دل‏هاى حقیقت جو جارى گشت. علم علمدار دشت تفتیده و خونین كربلا، به نشانه پیروزى حق بر باطل ماندگارى فضیلت و زیبایى و زوال پلیدى و زشتى هماره در اهتزاز است. كربلا مكتب تمام عیار معرفت و انسان سازى است.

هیچ دانشگاهى همانند دانشگاه كربلا، چنین فارغ التحصیلانى موفق نداشته است. گوناگونى دانش پژوهان در هیچ مركز آموزشى، همانند «كربلا» نیست. در كلاس معرفت، عشق، عظمت، استقامت در راه هدف، صبر، شجاعت و بندگى خالصانه پیر مرد كهنسال و طفل شیر خوار و جوان نورس و زن شیر دل عفیف و غلام سیاه جانباز همه در كنار هم نشستند و از آموزگار بزرگ شهادت نكته‏ها آموختند.

 آن شاگردان لایق چنان از آن آموزش‏هاى سخت و امتحانات سنگین سر بلند بیرون آمدند كه نام‏شان در كنار نام پاك امام‏شان بر جریده عالم جاودانه گشت و به سلام و درود ویژه امام عصر (عج) در زیارت معروف «ناحیه مقدسه» مفتخر گشتند.

         هرگز نمیرد آن كه دلش زنده شد به عشق            ثبت است بر جریده عالم دوام ما

لحظه لحظه حادثه عاشورا از عطر معرفت، فضیلت و اخلاق آكنده است و جاى جاى سر زمین كربلا، نشان از بزرگى روح بندگى و تسلیم در برابر حق دارد.

برگ برگ دفتر حماسه جاوید كربلا، با خطوط عظمت، عبودیت، عزّت و افتخار نوشته شده و چون بررسى همه جانبه این دفتر و مطالعه همه سطرهاى زرین آن، در حوصله این نوشتار نیست، تنها نگاهى به برخى برگ‏هاى درخشان آن مى‏اندازیم:

 یک ) پرتوى از عظمت و معرفت و اخلاق امام حسین (ع)

دعوت به توحید با گفتار و در عمل، بدون شك محور همه معارف آسمانى و اساس دعوت همه پیامبران الهى است. همه مراحل قیام پر شكوه امام حسین (ع)، از آغاز تا پایان در توحید موج مى‏زند. آن حضرت از اولین قدم تا آخرین نفس، لحظه‏اى از یاد حق و حمد و ثنا و شكر او غافل نبود. سخن نخست او در هنگام حركت از مكه به سوى عراق «الحمدلله و ماشاءالله و لاحول و لا قوة الا بالله» بود. در واپسین لحظات زندگى نیز- در آن هنگام كه خون آلود و داغدار و تشنه كام بر زمین افتاده بود و نگاه مباركش به سوى آسمان بود- چنین فرمود: «صبرا على قضائك یا رب لامعبود سواك یا غیاث المستغیثین» «پروردگارا، از تو صبر بر قضا و (1)حكمت را خواستارم، معبودى جز تو نیست، اى پناه پناه آورندگان»

 دو) انجام وظیفه الهى و تحكیم ارزش‏هاى انسانى

هر شخص كه پا به میدان مبارزه مى‏گذارد و در مقابل دشمن صف آرایى مى‏كند، به دنبال پیروزى خود و شكست دشمن است و حسین بن على (ع) نیز از این قانون مستثنا نیست ولى شكست و پیروزى از نظر آن حضرت (ع) مفهوم دیگرى دارد كه براى برخى درك و تصور آن دشوار است.

پیروزى از نظر امام (ع) انجام دادن وظیفه الهى و به پایان بردن مسؤولیت شرعى و تحكیم ارزش‏هاى انسانى است خواه در این راستا پیروزى ظاهرى به دست آید، یا نه.

به همین جهت است كه وقتى «طرماح بن عدى»- كه از ارادتمندان و شیعیان خاص خاندان پیامبر (ص) و از دوستداران امیرالمؤمنین (ع) و حسین بن على (ع) است- دریكى از منازل بین راه با امام حسین (ع) برخورد مى‏كند و امام (ع) اوضاع كوفه را از او مى‏پرسد، در پاسخ مى‏گوید: بزرگان و سران قبایل كوفه با گرفتن جایزه و رشوه‏هاى سنگین از سوى «ابن زیاد» با دشمن سازش كرده و سایر مردم قلبشان با شما و شمشیرشان بر شما است. اى فرزند پیامبر تو را به خدا سوگند از این سفر برگرد و به سوى قبیله «طى» كه محل سكونت من است حركت نما كه آن جا منطقه‏اى امن و دور از تعرض و تجاوز دشمن است.

اباعبدلله (ع) توجه «طرماح» را به نكته مهمى كه همان انجام مسؤولیت الهى و تبلور بخشیدن به ارزش‏هاى انسانى از جمله لزوم وفاى به عهد و پیمان است جلب مى‏كند و مى‏فرماید:

«میان ما و مردم كوفه عهد و پیمانى است كه به جهت آن، امكان برگشت براى ما نیست تا ببینیم عاقبت كار به كجا مى‏انجامد» یعنى، ما به آنها وعده حركت به سوى كوفه و برعهده گرفتن امامت و رهبرى و هدایت مردم این شهر را داده‏ایم و آنان نیز وعده هر نوع كمك و پشتیبانى داده‏اند. بر ما است كه به عهد خود وفا كنیم گرچه در این راه با انواع خطر مواجه گردیم چه مردم كوفه بر عهد خود استوار باشند چه پیمان خود را بشكنند(2)

 

پى‏نوشت‏

۱. على سعادت پرور، فروغ شهادت، ص 581. 

۲. نجمى، محمدصادق، سخنان حسین بن على(ع)از مدینه تا كربلا.

 

 





طبقه بندی: اخلاق اسلامی، 
برچسب ها: توحید، امام حسین ع، عرفان ناب، کربلا، عشق،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 1 دی 1388 | توسط : قطره | نظرات()